සෙනෙහසේ කඳුළු...

ආදරය කල තරම් 

සෙනෙහසක් ලැබුනි නම් 

කඳුළු වැල් නොගලාවි

දුක් සුසුම් නොසැලේවි

නුඹ දමා හැර යන්න

කිසි දිනක නොසිතේවි...

~නෙතුපුල්~

සිහිනය

සිහිනයක් නම් මෙය
අවදි වන්නට
බැහැ මට...

~නෙතුපුල්~

තනිකම...

මතකෙන් නොමැකේවි කිසිවක් කිසිදාක

සිනහව රැව් දේවි සවනත හැමදාම

සුසුමක් ගිලිහේවි තනියට නැතුවාම 

උණුහුම අරන් එන්නේ නුඹ කවදාක...

~නෙතුපුල්~

පිණි බිඳුව...

අඳුරු රැය ගෙවෙනා තුරා

සොඳුරු සිතුවම් හද පුරා

තුරුළු කරගෙන - නුඹේ උරහිස

මා සුසුම් රැල් දැවටුණා 

තුෂර බිඳු තණ පියලි මත්තේ 

මුතු පබළු සේ දැවටුණා

හිරු කිරණ ඒ පබළු ඔස්සේ

සුසම් රැල් විහිදාලුවා...

සඳුට පමණක් පෙනෙන සෙනෙහස

හිතේ කොනකට සිරවුණා 

හිරුට හිමි ලොව පිණි බිඳුව මම

බලා ඉමි රැය එන තුරා...

~නෙතුපුල්~

(අ)හිමි

සොඳුරු මොහොතක් 

ගෙවෙන සැම කල

අහිමි බව නුඹ

සිහි කරමි මම...

~නෙතුපුල්~

සාපේක්ෂ සත්‍යය...

වද කහ ද බිව් පසු

සුදු විය නොහැකි වූ කල

අවට උන් කළු කර

සතුටු වුනි උන් පිටුදැක...!

~නෙතුපුල්~

සමාජ සම්මත

සමාජ සම්මත මුලාවේ පැටලුනු ඔවුහු
මා දෙසට ඇඟිලි දිගු කර
අසම්මත යැයි චෝදනා කළහ
සම්මතය වර්ණනා කළහ...

එහෙත්...

අවස්ථාවක් ආ කල
සම්මතයට පිටුපා
අසම්මතය රස විඳිනට ඇති ඇල්ම
සඟවා ගැනීමට අපොහොසත් වුහ...

~නෙතුපුල්~

ප.ලි. ව්‍යාකරණ වැරදි පෙන්නලා දුන්න ඇනෝ ට ගොඩක් ස්තුතියි....