පණ්ඩිත් අමරදේවයන් වෙනුවෙන්...

සඳ තරුත් නිහඬ කර
සිතුවිලිත් සසල කර
දී කඳුලු නෙත් අගට
නික්මුනා ඔබ දුරට...

කෙසේ නම් ඉවසමිද
අඩ අඳුර පිරි ලොවම
වසා ඇත අද
ඝණඳුර...

~නෙතුපුල්~

අසම්මත පෙම...

හවස බැස යන
හිරුගෙ කිරණට
පෙම් කලෙමි
මගෙ යැයි සිතා

එහිරු කිරණත
රැදුන උණුහුම
මගේ පෙති
විකසිත කලා...

සුමුදු මොලකැටි
එමල් පෙති මත
නපුරු පිණි බිදු
විසිරැනා

එබව දැන දැන
ලොවට පෙනෙනට
හිරුත් මුහුදේ
සැඟවුනා...

හිරුගෙ සරණක්
නොලැබ කඩුපුල
රැයේ තනියම
වැලපුනා

හිරුට බැදි පෙම
නිසා අසරණ
මලක් දිවියේ
තනිවුනා...

-නෙතුපුල්-

කඳුළු...

සිතක් පුරවන
පැතුම් පොදි බැඳ
නුඹට කැප කල
මගේ පෙම් මල
නුදුටු දෑසින්
ඉවත බලමින
නුඹේ සෙනෙහස
ඇයට පුද දෙන...

නුඹට නොදැනෙන
මසිත රිදවන
නුඹට වෙන් කල
මගේ දිවි මග
නුඹෙන් ඉල්ලන
එකම එක දෙය
නොලැබ තනිවම
සොවින් වැලපෙන...

~නෙතුපුල්~

:(

රිදුණු මා සිත
සනස ගන්නට
කිවූ වදනෙන්
රිදුන නුඹ සිත

දකින මා හද
දවන රිදුමක
තරම නුඹ හට
දැනේවිද අද...

සෙනෙහසේ කඳුළු...

ආදරය කල තරම් 

සෙනෙහසක් ලැබුනි නම් 

කඳුළු වැල් නොගලාවි

දුක් සුසුම් නොසැලේවි

නුඹ දමා හැර යන්න

කිසි දිනක නොසිතේවි...

~නෙතුපුල්~

සිහිනය

සිහිනයක් නම් මෙය
අවදි වන්නට
බැහැ මට...

~නෙතුපුල්~

තනිකම...

මතකෙන් නොමැකේවි කිසිවක් කිසිදාක

සිනහව රැව් දේවි සවනත හැමදාම

සුසුමක් ගිලිහේවි තනියට නැතුවාම 

උණුහුම අරන් එන්නේ නුඹ කවදාක...

~නෙතුපුල්~