ජයලත් මනෝරත්නයන්ගේ ගුරු තරුව නාට්යයේ මෙහෙම සංවාදයක් තියෙනවා...
මාලිනී:
...එතකොට හෙට ඔබ නෑ. ඔබ ඉන්නේ අද විතරයි...අද දවස හමාර වුනාම හෙට දවස. අදත් හෙටත් දෙකම එකයි. අද අපි දෙන්නා ඉන්නවා. හෙට මම විතරයි...හෙටත් අනිද්දටත් කවදාටත් මම විතරයි...
...මොකද්ද වෙනස? අද වගේම හෙටත් කවුරුත් නැගිටිනවා. කනවා බොනවා. වැඩට යනවා. කතා බහ කරනවා. මාත් මේ ඔක්කොම කරනවා. එත් මම විතරයි...ඔබ නෑ...
සාහිත්ය ගුරුතුමා:
තව කල් දැම්මත් කවදා හරි යන්න එපායැ. මොකටද කල් දාලා? ඉක්මනින් ගිය තරමට ඉක්මනින් එන්න පුළුවන්.
...නොගියොත් යලිත් ආ නොහැකිය. යාම හොඳය. ගොස් ඊම ද හොඳය.ලොව ඇත්තේ යාම් ඊම්ය. නෑවිත් යන්නට බැරිය. නොගොස් එන්නට බැරිය...
මේ සංවාදයේ මුල් තියෙන්නේ මළවුන්ගේ අවුරුදු දා කියන පොතේ...මේ ඔක්කොම කියවද්දී නෙතුපුල් ට හිතුනු දේ මේ මුල් සංවාද තරන් හර බර නැතුව ඇති...එත්...මේ විදිහට හිතන්න තරන් නෙතුපුල්ට නම් ශක්තියක් නැහැ...
නොයා එන්නට බැරි වුනත් නුඹ
එපා යන්නට දමා තනිකර
නැවත එනතුරු පෙරුම් පිරුමට
නොහැක මට තනිකමින් ඉන්නට...
හෙටත් හිරු පායාවි - අලුත් මල් පීදේවි
දිනක් ගතවී යාවි - මමත් මෙහි තනි වේවි
මලට හිරු ඇවැසිමය පෙති විදා පුදන්ට
මටද නුඹ ඇවැසිමය සිනාවක් පුබුදන්ට...
~නෙතුපුල්~
